Monthly Archives: जुलै 2011

वेळ

(कथा लिहायचा पहिलाच प्रयत्न. प्रतिसाद, सूचना, सुधारणा, शिव्या …अगदी काहीही …. येऊ द्यात. 😉 )

कुळकर्णी साहेबांना निवृत्त होऊन तशी ३ वर्षे झाली होती. मातृभूमी दैनिकाच्या संपादकाचं पद त्यांनी गेली वीस वर्ष अगदी यशस्वीपणे सांभाळलं होतं. जुनाट शैली असलेल्या चौकोनी फ्रेमच्या मोठ्या चष्म्या मागे राहणाऱ्या त्या बारीक डोळ्यांनी आयुष्यातले अगणित चढाव उतार बघितले होते. आणि लांबसडक, मोठे असलेल्या त्यांच्या बोटांनी ती सगळी अनुभवं कागदावर अगदी यशस्वीपणे उतरवली होती. कुळकर्णी साहेबांची ताकद होती त्यांच्या खरेपणात! लिखाणाची आवड तर त्यांना लहानपणापासूनच होती. त्यांनी लिहिलेल्या कथा सगळ्यांनाच आवडायच्या. सगळेच त्यांना ‘लिहिणे सोडू नकोस’ म्हणून सांगत राहायचे. पण लेखक म्हणून कारकीर्द निवडणं जरा जास्तच धोक्याचं वाटायचं त्यांना. जोवर लेखणी चालते आहे, लोकांना लिखाण आवडतं आहे. तोवर ठीक आहे. पण नंतर काय? एकदा लोक कंटाळले तर मग? बरेचदा लोकं अमुक एका शैलीचे स्वागत जोऱ्यात करतात, कारण तेव्हा त्यांना ती नवीन वाटत असते. पण नंतर ते कंटाळून जातात आणि मग त्यांना बदल हवा असतो. असेच, लोकं जर आपल्या लिखाणाला कंटाळले तर? मग प्रकाशक कुठून शोधायचा? पोट कसे भरायचे? ह्या पेक्षा दुसरं कुठलं तरी काम शोधावं, असं त्यांना नेहमी वाटे. पण लिखाणाची ओढ त्यांना दुसरा काम करू पण नाही देई. बरं, ह्यांचं लिखाण जरी चांगलं असलं, तरी, स्वतःच्या सर्जनशिलतेवर त्यांना कुठे तरी संदेह होता. तसंही त्यांचे जे काही लिखाण लोकांनी पसंद केलं होतं, ते सगळं खऱ्या-खुऱ्या अनुभवातून प्रकटलं होतं. त्यांनाही आयुष्यात झालेल्या खऱ्या प्रसंगांनाच कागदावर उतरवायला आवडे. त्यातून मिळालेला अनुभव दुसऱ्यांपर्यंत पोह्चावाण्याचाच प्रयत्न असायचा त्यांचा. झालेल्या प्रसंगाला तिखट-मीठ लावून लिहणं त्यांना जमत नसे. असं नाही कि त्यांनी प्रयत्न करून पहिले नव्हतं. पण मग ते लिखाण थेट मनातून नाही येई. आणि मग ते समोरच्याच्या काळजाला भिडत नसे. त्यामुळे शेवटी त्यांनी पत्रकार होण्याचं ठरवलं होतं. लिहिण्याचं कौशल्य त्यांचाकडे जन्मजात होतंच. बस बातम्या मिळविण्याच काम करायचं होतं. आणि आशा प्रकारे ते ह्या पेश्यात आले होते.

निवृत्तीनंतरही त्यांचे चाहते नेहमी त्यांच्या लेखांची आठवण काढायचे. मग अधून मधून कुळकर्णी साहेब सुद्धा एखाद-दुकटा लेख पाठवून देत नव्या संपादकाकडे. पण आज काल त्यांना काय लिहावं सुचतच नव्हतं. बरीच महिने उलटून गेली होती, आणि त्यांनी लेखणीला हाथ नव्हता लावला. ते वाट बघत होते, आयुष्यात घडणाऱ्या एखाद्या भारी घटनेची. जी त्यांच्या काळजाला भिडेल. तेव्हाच ते त्यांच्या नावाला शोभेल असं लेख लिहू शकत होते.

पण एक संपादक म्हणून जेव्हढ त्यांनी वाचकांना दिलं होतं तेव्हढंच त्यांनी स्वतःच्या घरच्यांना कमी दिलं होतं. कुळकर्णी बाई मोजून ३०-४० वेळा जेवल्या असतील साहेबांसोबत अक्ख्या आयुष्यात. कारण कुळकर्णी साहेब कधी वेळेवर घरी गेलेच नव्हते. नव्हे, त्यांना वेळेचं भानच राहायचं नाही कामाला लागल्यावर. स्वतःच्या मुलांना, त्यांनी अंथरुणातच मोठं होतांना जास्त बघितलं होतं. बाकी त्यांनी घरच्यांना कधीच कुठल्याच गोष्टीची कमी होऊ दिली नव्हती. ना कधी कुठली गोष्ट करण्यापासून रोक लावली होती. उभ्या आयुष्यात त्यांचं त्यांच्या सौ. शी, किंवा मुलांशी वाद झाला नव्हता. मुलही बापाचं कामाप्रती वेड बघून त्यांना कधी सतावत नसत. ते त्यांच्या आईच्याच जास्त जवळ होते. आणि कधीही, कुणीही, एकमेकांकडे कुळकर्णी साहेब त्यांना न देऊ शकणाऱ्या वेळा बद्दल तक्रार केली नव्हती.  त्यांचा मोठा मुलगा सुधीर सध्या स्यान फ्रान्सिस्को ला कामाला होता. विप्रो मध्ये वेबलॉजिक च्या प्रोजेक्ट वर तो टेक लीड होता. पैसा चांगला मिळत होता. काम देखील निवांत होतं. अस्मिता सारखी सुंदर बायको आणि एक ३ वर्षाची गोंडस मुलगी सई, असा त्याचा लहानसा संसार होता. सगळे  तिथेच स्यान फ्रान्सिस्को ला राहायचे. सईचा जन्म देखील तिथेच झाला होता. सुधीर रोज कुळकर्णी बाईंना कॉल करायचा. निदान तास भर तरी गप्पा चाले त्यांच्या. अजूनही ममाज बॉय आहे म्हणून अस्मिता चिडवायची त्याला अधून मधून. पण उगाच नवरा सासूच्या आज्ञेत आहे, म्हणून जळणारी टिपिकल सून ती कधी झाली नव्हती. उलट तिला सुद्धा असं दूर राहणं बिलकुल आवडत नव्हतं. एका घरात शक्य नसेल तर निदान सगळे एका गावात तरी असावेत अशी तिची इच्छा.

तसंही कुळकर्णी साहेब आणि कुळकर्णी बाईंचं आता वय झालं होतं. उतारवयात काळजी घेणारं त्यांच्याजवळ कुणीच नव्हतं. लहाना, प्रदीप,  मुंबईला सी टी एस मध्ये होता. त्याला कामाला लागून इन बिन ४ वर्षे झाली होती. लग्न व्हायचं होतं. आणि मुंबई सारख्या शहरात इतक्या लवकर स्थाईक होण्याची कुणी त्याच्या कडून अपेक्षा करत नव्हतं. पण तरीही त्याने आई बाबांना कित्येकदा मुंबई ला स्वतःजवळ बोलावलं होतं. पण कुळकर्णी साहेबांना त्यांचं कोल्हापूर सुटत नव्हतं. ते मुंबई ला स्थाईक व्हायला तयारच नव्हते.

कोल्हापूरची बातच तशी न्यारी होती. पु.लं.नी जसे मुंबईकर, पुणेकर अन नागपूरकरांचे वर्णन केलं होतं. कोल्हापूरकर हे सुद्धा असेच वर्णन्याजोगे लोकं होते. ह्या लोक्कांना तुम्ही कधीच रागात बघू शकत नव्हते. दुःख, द्वेष, तणाव अशा नकारात्मक गोष्टींशी जणू ह्या लोकांचा संबंधच नव्हता मुळी. हि मंडळी नेहमीच खुशमिजाज, मस्करी करणारी होती. बंधुभाव जेव्हढा ह्या लोकात दिसायचा तो कुठे शोधूनही सापडू शकत नव्हता. ह्या लोकांमध्ये कुणालाही भाऊ बनवण्याची क्षमता होती. ज्याला त्याला हि लोकं ‘भाSSवाSS’  म्हणून हाक मारायची. कुणा बाहेरच्याला ह्यांच्याशी वाद घालणं हि देखील कठीणच गोष्ट होती. ह्यांना शिवी देणं हि एक स्पर्धा वाटायची. जी ते फार स्पोर्टी स्पिरीटने घ्यायची. ह्यांना जर कुणी शिवी दिली तर, एक तर त्या व्यक्तीने दिलेल्या शिवी पेक्षा अधिक उच्च पातळीची शिवी हासडायची आणि जिंकलो ह्या अविर्भावात हसायची. नाही तर ‘काय जोरदार शिवी दिलीस भावड्या!!’ म्हणून खुश व्हायची. पण राग ह्यांना येतच नसे. अशा ठिकाणी खरं तर अक्खा कुळकर्णी परिवार रमला होता इतकी वर्षे, आणि आता कुळकर्णी साहेबांना तिथून हलणं शक्य वाटत नव्हतं. पण कुळकर्णी बाईंच मन मात्र लेकांसाठी तुटत होतं. त्या कुठेही राहायला तयार होत्या. फक्त मुलं सोबत हवी होती. अशीही त्यांना त्यांचीच जास्त सोबत लाभली होती आयुष्यात.

कुळकर्णी साहेब दररोज सकाळी बागेत जायचे. हा त्यांचा नित्यक्रम होता निवृत्त झाल्या पासून. तिथे ते कधी कधी तासान तास बसायचे. काय लिहावे, कश्यावर लिहावे. ह्याबद्दल विचार करत राहायचे. आणि आता तर बऱ्याच दिवसांपासून काही लिहिले नसल्यामुळे त्यांना लेख लिहियाची जरा घाईच झाली होती. मग ते उगाच इकडच्या तिकडच्या घटना आठवून काहीतरी जुळवायचा प्रयत्न करायचे. मनातल्या मनात लेखाचा आराखडा तयार करायचे. पण लिखाण मनापासून येत नसल्यामुळे ते काही त्यांच्या मनाला साजेसं होतं नसे. मग ते सगळे विचार ते मनाच्या पाटीवरून रागाने पुसून टाकत असत. आजही ते बागेत बसून बऱ्याच वेळापासून विचार करीत होते. आता तर शेवटी लेख लिहू शकू कि नाही अशी शंका त्यांच्या मनात येत होती. ‘छ्या!! काय साला रोजची कटकट लावून घेतली आहे डोक्याला. काही दिवस ब्रेक घ्यावा. आज बाग बघुयात.’ असे स्वतःस म्हणून कुळकर्णी साहेबांनी लेख लिहिण्याचा विचार बाजूला सारला.  रोज बागेत तासंतास घालवून देखील त्यांनी बाग कधी नीट न्याहाळली नव्हती. आता ते बागेत आलेल्या लोकांकडे बघत होते. तिथे असलेल्या पाण्याच्या फवाऱ्याने त्यांचं लक्ष वेधून घेतलं होतं. पाण्याच्या थेबांच्या चाललेल्या मोहक खेळामध्ये ते रमून गेले होते. तेवढ्यात त्यांचं लक्ष त्या फवाऱ्याच्या मागे असलेल्या दोन व्यक्तींकडे गेले. चाळीशीच्या जवळ पोहचलेल्या एक माणूस एका ८-१० वर्ष्याच्या लहान मुला बरोबर खेळत होता. त्या मुलाच्या पायाला काही बाधा झालेली असावी, कारण तो नीट चालू शकत नव्हता. पण त्याचं ते लंगडे पण कुठेच त्याच्या खेळाच्या आड येत नव्हतं. त्याच्या डोळ्यातली चमक कुठेच कमजोर वाटत नव्हती. तो अगदी आनंदाने त्या माणसा सोबत खेळत होता. कुळकर्णी साहेबांना लगेच प्रदीपचं लहानपण आठवलं. प्रदीप नेहमीच बागेत चलायचा हट्ट करायचा कुळकर्णी साहेबांजवळ. पण ते कामाच्या व्यापात कधी त्याला घेऊन जाऊ शकले नव्हते. एखाद वेळी गेलेच तरी त्यासोबत त्यांनी जास्त वेळ घालवला नव्हता. समोर खेळत असलेल्या त्या दोन जीवांना बघून कुळकर्णी साहेबांना काहीतरी अनमोल गमावल्याचं दुःख झालं. पण त्याच क्षणी लेकाने कधी त्या गोष्टीचा राग मनात धरला नाही ह्याचं कौतुकही वाटलं. आपण खरच किती भाग्यवान आहोत ह्याचा प्रत्यय त्यांना आला. मग ते हळूच उठून ती दोन व्यक्ती खेळत होती त्या जागेच्या सर्वात जवळ असलेल्या बाकडावर जाऊन बसले. त्यांच्या मनात त्या दोघांचा संवाद ऐकण्याचं कुतुहूल निर्माण झालं होतं. त्यातूनच एखादा लेख तयार होईल असा त्यांना वाटायला लागलं होतं. ते त्या बाकाडावर जाऊन बसलेच असतील तोच त्या माणसाचा मोबाईल वाजला. त्याने कॉल रिसीव केला, “हो रमण, बोल.” त्याने म्हटलं. तिकडून काहीतरी निरोप आला. “ठीक आहे त्यांना बसवून ठेव. काही लागलं-बिगलं बघ. मी पोहोचतोच १५ मिनिटात.” म्हणत त्याने फोन ठेवला. ते ऐकून एव्हढ्या वेळ त्या माणसाच्या संभाषणाकडे नीट लक्ष देऊन ऐकणारा तो लहान मुलगा बोलला, “पण बाबा, मला अजून खेळायचं आहे.”

तो माणूस हसला आणि बोलला, “खेळुयात कि! मी जाईल थोडं उशिरा.”  आणि ते परत खेळायला लागले. खेळता खेळता अर्धा तास झाला नि त्याच्या मोबाईल परत वाजला. त्याने फोन उचलला आणि बोलला, “अरे मी जरा कामात गुंतलो होतो रे, बस आलोच मी.” असं म्हणून त्याने फोन ठेवलाच असेल तोच त्याचा मुलगा परत बोलला, “बाबा, आपण खेळणार होतो ना!”. त्यावर तो माणूस म्हणाला, “खेळतोय कि आपण बेटा. आता आपण निघायला हवं. मला पण काम आहेत थोडे.” कुठे उशीर करावा नि कुठे नाही हे त्या माणसाला नक्कीच आपल्यापेक्षा जास्त माहित आहे असं कुळकर्णी साहेबांना वाटलं. त्या माणसाच्या पेहरावाकडे बघून तो नक्कीच कुण्या उच्च पदावर असणार असं वाटत होतं. ज्या अर्थी त्याने समोरच्या व्यक्तीला बसवून ठेवण्यास सांगितलं, म्हणजेच ह्याची कुठली मिटिंग असावी असं दिसत होतं. पण पोराच्या हट्टाला लगेच नाही म्हणण्यापेक्षा मिटींगला थोडं उशिरा पोहोचणं त्याला जास्त सोपं वाटलं आणि ते खरंच उचित देखील होतं. आपण हे का नाही करू शकलो असा एक विचार चटकन कुळकर्णी साहेबांच्या डोक्यात आला. तेवढ्यात समोरून आवाज आला, “पण बाबा मला अजून खेळायचं आहे. मला खूप मज्जा येत आहे.” तो मुलगा मानायला तयारच नव्हता. आता त्या माणसाच्या उत्तराकडे कुळकर्णी साहेबांचं सगळं लक्ष लागलं होतं. मुलाची समजूत घालून तर त्याने बघितलीच होती. पण मुलाचा हट्ट सुरूच होता. आता तो बाप काय करतो आहे हे साहेबांना बघायचं होतं. “ठीक आहे आपण खेळुयात अजून थोडं वेळ…”, तो माणूस पुटपुटला. कुळकर्णी साहेबांना थोडं आश्चर्यच वाटलं. त्यांना बहुदा ते उत्तर अपेक्षित नसावं. असं केल्यानं उलट तो मुलगा अजून हट्टी बनेल असं साहेबांना वाटायला लागलं. तो माणूस तिथून जायच्या आधी त्याच्याशी नक्की बोलायचं हे कुळकर्णी साहेबांनी मनोमन ठरवलं. आणि ते त्यांच्या निघण्याची वाट बघायला लागलेत. पण कदाचित त्यांच्या नशिबात त्या माणसासोबत बोलणं इतक्या लवकर लिहिलं नव्हतं. कारण त्या नंतर त्या माणसाला ३-४ कॉल्स येऊन गेले होते. आणि प्रत्येक वेळी तो त्या पोराच्या हट्टापायी थांबला होता. आता मात्र न राहवून कुळकर्णी साहेब त्या माणसासोबत बोलायला उठले.

त्याच्या जवळ जाऊन त्यांनी त्याला हाक मारली,
“माफ करा. मी ए. डि. कुळकर्णी. मातृभूमी दैनिकाचा संपादक.”
“ओह.” तो माणूस बोलायला लागला. “तुम्हाला प्रत्यक्ष कधी बघितलं नव्हतं. मात्र तुमचे लेख नेहमीच वाचतो मी. मी, डि.सी. गोयनका. माझा कापडाचा नि दागिन्यांचा छोटासा व्यापार आहे.”
“मी तुम्हाला मागच्या २ तासा पासून बघतो आहे. माफ कराल, कदाचित चुकीचं असेल. पण तुम्हला फोन येत होते. आणि तुम्ही प्रत्येक वेळी येतो म्हणून इथेच मुला सोबत खेळत होते. म्हणून विचारावसं वाटलं.” कुळकर्णी साहेबांनी एकदाच विचारून टाकलं.
थोडं हसून…“काही होत नाही हो …”, गोयनका साहेब बोलायला लागले.
“हा माझा लहाना मुलगा, समीर. माझ्या बायकोचं नाव स्वाती आणि मोठ्या मुलीचं प्रिया. मी नेहमीच कामाला प्राधान्य दिलं साहेब. इतका कि मी कुटुंबाला कधी वेळच दिला नाही. स्वाती नेहमी म्हणायची ‘अहो, निदान रात्रीच्या जेवणाला तरी सोबत राहत जा’ . पण मी कामातून वेळच काढू नाही शकायचो. माझ्या हिशोबानी मी तिला माझी वाट न बघण्याची सुट दिली होती. खरेदीसाठी, घानिष्टांच्या भेटीला माझ्याशिवाय जाण्याची मोकळीक दिली होती. नंतर उमगलं किती चुकीची समजूत होती ती माझी. मुलांच्या शिक्षणाकडे सुध्धा मला कधी लक्ष द्यावं लागला नाही साहेब. सगळं तिनेच सांभाळलं. ती फक्त मी घरच्यांसाठी कमी वेळ काढतो एव्हढंच म्हणायची. पण त्यासाठी कधी भांडण नाही झालेत आमच्यात. जशी मुलगी मोठी झाली तेव्हा ती पण म्हणायची, ‘बाबा, मी तुमच्या प्रायोरिटी लिस्ट मध्ये कामा नंतर येते असंच मला वाटतं.’ तेव्हा मला तिचा राग नाही यायचा. उलट हसू यायचं. कारण मी हे सगळं तिच्यासाठीच तर करत होतो. हा एव्हढा पैसा शेवटी मी कुणासाठी कमवत होतो? आणि मला ठाऊक होतं कि एक दिवस तिला पण हे समजेल म्हणून. पण सध्या तरी ती तुम्ही माझ्या सोबत एक दिवस तरी सोबत घालवा बाबा म्हणूनच रागवायची.” गोयनका साहेब हसून सांगत होते.

ते पुढे सांगायला लागले, “आणि नंतर मी एक पूर्ण दिवस त्यांच्या सोबत घालवला साहेब. माझ्या कुटुंबासोबत. त्यादिवशी मी माझी सारी कामे खड्ड्यात घातली आणि पूर्ण वेळ त्यांच्या सोबत होतो. पण त्या दिवशी माझा कुटुंब माझ्या सोबत नव्हतं साहेब. कार अॅक्सिडेंट मध्ये स्वाती आणि प्रिया दोघीही जागीच गतप्राण झाल्या होत्या. मी त्यावेळी त्यांच्या देहाच्या शेजारी बसून होतो साहेब. त्यांची एक एक वाक्य आठवत होती साहेब. पण मी काहीच करू शकत नव्हतो. दैवाने मला त्यांच्याशी शेवटचं बोलायची सुद्धा संधी दिली नव्हती. हा तेव्हढा वाचला होता. ह्याच्या पायाला आणि कमरेला जबरदस्त मार लागला होता.”

काही वेळ गोयनका साहेब शांत झाले होते. मग भानावर येऊन परत बोलायला लागले, ह्या गोष्टीला आता दोन वर्षे झाली. पण आज जेव्हा स्वाती नाही आहे तर मला जिवंत असून सुद्धा मेल्यासारखा वाटतं कधी कधी ….. आणि …….आज जाणवतं साहेब कि मी तिला कसं रोज मारलं होतं. तिला वेळ न देऊन! ……प्रियाला घट्ट धरून सांगायची इच्छा होते साहेब कि आज तिच्या बाबाच्या प्रायोरिटी लिस्ट मध्ये त्याचं कुटुंब सोडून काहीच नाही आहे. मला …. तिची ….म … मा …”, गोयनका साहेबांना भरून आलं होतं. त्यांच्या तोंडून शब्द निघत नव्हते. पण गच्च भरून लाल झालेले त्यांचे डोळे बरेच काही सांगत होते. बरंच काही दडून होतं आत, जे बाहेर निघू पाहत होतं. कुळकर्णी साहेबांचा हात हळूच त्यांच्या खांद्यावर गेला. त्याला धरून गोयनका साहेब बोलायला लागले, “आज, साहेब आज जर माझ्या पोराने मला दिवसभर जरी थांबवले तरी मी थांबणार आहे. कारण आता माझ्या प्रायोरिटी लिस्ट मध्ये फक्त हाच आहे.” असे म्हणून गोयनका साहेबांनी कुळकर्णी साहेबांचा निरोप घेतला आणि ते परत त्यांच्या मुलाकडे वळले. कुळकर्णी साहेबांना लिहिण्यासाठी खरं तर फार चांगला विषय मिळाला होता. पण कुळकर्णी साहेब स्तब्ध झाले होते. त्यांनी मनोमन कसला तरी निश्चय केला होता. भरलेल्या डोळ्यांनी ते वेगात घराकडे निघाले होते.

शायरी – ‘जिंदगी ना मिलेगी दोबारा’

‘जिंदगी ना मिलेगी दोबारा’ बघून थियेटर मधून बाहेर पडलात, तर जी गोष्ट सर्वात ताकदीने आठवते ती आहे, त्यातली जावेद अख्तरने लिहिलेली शायरी. जी फरहान च्या तोंडून ऐकतांना एक वेगळीच नशा चढवते. तसा हा चित्रपट ‘दिल चाहता हैं’ आणि ‘रॉक ऑन’ चं प्रौढ वर्झन वाटतो जो फारच सॉलिड स्वरुपात मांडला आहे. चित्रपटात बरेच गूझ-बम्प्स देणारे क्षण आहेत. त्यातल्या पात्रांच एकमेकांमधल्या नात्याशी कुठेना कुठे प्रत्येक व्यक्ती साधर्म्य साधू शकते. पण चित्रपटातला सर्वात बलवान मुद्दा आहे, त्यातली शायरी. चित्रपट बघतांना ती खरंच थेट काळजाच्या आर-पार जाते. मागल्या आठवड्यात हा चित्रपट बघितल्या पासून माझ्या डोक्यात तीच शायरी फिरत होती. ती लवकरच रिलीज होणार असं वाचण्यात आहेत. तोवर तुमच्या साठी खाली लिहितो आहे ….

“इक बात होंटों तक है जो आई नहीं
बस आँखों से हैं झांकती
तुमसे कभी, मुझसे कभी
कुछ लफ्ज़ हैं वोह मांगती
जिनको पहनके होंटों तक आ जाए वोह
…आवाज़ की बाहों में बाहें डालके इठलाये वोह
लेकिन जो यह इक बात हैं
अहसास ही अहसास हैं

खुशबू हैं जैसे हवा में तैरती
खुशबू जो बे-आवाज़ हैं
जिसका पता तुमको भी हैं
जिसकी खबर मुझको भी है
दुनिया से भी छुपता नहीं
यह जाने कैसा राज़ है”

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

“जब जब दर्द का बादल छाया
जब ग़म का साया लहराया
जब आंसू पलकों तक आया
जब यह तनहा दिल घबराया

हमने दिल को यह समझाया
…दिल आखिर तू क्यूँ रोता है
दुनिया में यूँही होता है

यह जो गहरे सन्नाटे हैं
वक़्त ने सबको ही बांटे हैं
थोडा ग़म हैं सबका किस्सा
थोड़ी धुप हैं सबका हिस्सा
आँख तेरी बेकार ही नाम हैं
हर पल एक नया मौसम हैं
क्यूँ तू ऐसे पल खोता हैं
दिल आखिर तू क्यूँ रोता हैं”

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

“पिघले नीलम सा बहता हुआ यह समाँ
नीली नीली सी ख़ामोशियाँ
ना कहीं हैं ज़मीन
ना कहीं आसमान
सरसराती हुयी टहनियां, पत्तियाँ
कह रही हैं की बस एक तुम हों यहाँ
सिर्फ मैं हूँ मेरी सांसें हैं और मेरी धडकनें
ऐसी गहराइयाँ
ऐसी तनहाइयाँ
और मैं सिर्फ मैं
अपने होने पे मुझको यकीन आ गया”

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

“दिलों में तुम अपनी बेताबियाँ लेके चल रहे हो.
तोह जिंदा हो तुम!
नज़र में ख़्वाबों की बिजलियाँ लेके चल रहे हो
तोह जिंदा हो तुम!

हवा के झोंकों के जैसे आज़ाद रहना सीखो
तुम एक दरिया के जैसे, लहरों में बहना सीखो
हर एक लम्हे से तुम मिलो खोले अपनी बाहें
हर एक पल एक नया समा देखे यह निगाहें

जो अपनी आँखों में हैरानियाँ लेके चल रहे हो
तोह जिंदा हो तुम!
दिलों में तुम अपनी बेताबियाँ लेके चल रहे हो
तोह जिंदा हो तुम”